Schoenen voor bevolking Uruzgan

Peter Gloudemans: “Als Account Manager Defensie en Hulpdiensten ga
ik regelmatig op de koffie bij de verschillende Arbo-coördinatoren.
Tijdens een van die bezoeken zag ik een pamflet op het prikbord dat mijn
aandacht trok. Adjudant Tjalling Kramer, Inspecteur Ballistisch Technisch
Adviesteam, deed een oproep overtollige schoenen bij hem in te leveren
voor de bevolking van Tarin Kowt. Daar wilde ik meer over weten. Ik heb
toen contact met hem opgenomen en kreeg een opmerkelijk verhaal te
horen. Ik laat adjudant Kramer graag zelf aan het woord.”

Gebrek aan hulpgoederen
“Tijdens een van mijn inspectiemissies in Uruzgan, Tarin Kowt en Derah
Wod, hadden we te maken met een raketaanval op het kamp. Als gevolg
daarvan was het te onveilig om de terugreis met een helikopter af te
leggen. We gingen dus met een road move, dat is een grote colonne,
terug naar Tarin Kowt. Wat ik tijdens die reis aan armoede heb gezien
onder de plaatselijke bevolking heeft diepe indruk gemaakt.
Later, op de terugreis naar Nederland heb ik in Kabul mensen ontmoet
die in het Role 2 ziekenhuis werken. Van hen hoorde ik dat er een groot
gebrek was aan babyartikelen zoals flesjes, kleding en oorthermometers.
Door al die verhalen werd mij weer pijnlijk duidelijk dat het altijd weer de
meest kwetsbare groepen zijn die bij een gewapend conflict het meest te
lijden hebben.
Terug in Nederland kreeg ik van de personeelsvereniging van mijn
eenheid een ‘welkom thuis’-cheque van 50 euro. Daarvan heb ik een paar
oorthermometers gekocht en die opgestuurd naar het Role 2 ziekenhuis.
Die actie was niet onopgemerkt gebleven. Van de personeelsvereniging
kreeg ik vervolgens een bedrag dat ik mocht besteden aan hulpgoederen
voor Afghanistan. Om een lang verhaal kort te maken: er bleek een grote
behoefte te zijn aan schoenen. Tijdens bouwwerkzaamheden (bijvoorbeeld
bij het slaan van waterputten) is het belangrijk een paar goede
werkschoenen te hebben. Wij hebben die natuurlijk te kust en te
maar de plaatselijke bevolking heeft deze niet of nauwelijks. Datzelfde
geldt trouwens ook voor gewone schoenen. Als je de plaatselijke
omstandigheden ziet, dan is het geen wonder dat er veel voetproblemen
ontstaan. Daarom plaatste ik mijn oproep voor schoenen, middels
pamflet dat ik in de werkplaats van onze eenheid heb verspreid. Gestaag
kwamen de schoenen vervolgens binnendruppelen. Via een collega
zelfs een inzamelactie gehouden op een school, iets dat flink wat
schoenen opleverde. Omdat ik op deze wijze niet echt snel een palletbox
vol zou kunnen krijgen, heb ik in eerste instantie de schoenen in doosjes
(tot 2 kg) verstuurd naar Tarin Kowt. Mijn administrateur werd er helemaal
dol van! Elke week stonden er weer een stuk of tien dozen op zijn
voor verzending.

Vier pallets veiligheidsschoenen
Tot het moment dat ik door Peter Gloudemans werd gebeld. Op een
andere manier is een van mijn pamfletten, die ik in de werkplaats
verspreid, bij Intersafe terechtgekomen. Peter heeft me een aanbod
gedaan dat ik niet kon weigeren: vier pallets vol veiligheidsschoenen.
‘Incourante voorraad’ noemde hij die schoenen. Maar wat dat voor
bevolking daar betekent, daar heb je geen idee van als je hier in Nederland
woont. Via het Commando Land Strijdkrachten (CLAS) heb ik
kunnen regelen dat alles op de juiste plaats terecht is gekomen.

Voor de één een kleine moeite voor de ander een waardevol geschenk,
Geweldig bedankt!”